AEid24

มาจากข้อความ ที่เราไป comment  jounal ของในไฮไฟของพี่คนนึงเอาไว้ เป็นเรื่องเกี่ยวกับ อนาคตของเราไม่ใช่แค่พรุ่งนี้

 

 

มองในอีกมุมนึง
บางทีอนาคตเราอาจเหลือแค่พรุ่งนี้ก็ได้


เราไม่รู้ ไม่มีใครรู้

เรื่องบางเรื่อง
เลยจำเป็นต้องรีบทำ รีบตัดสินใจ

ในความเป็นจริงแล้ว เราไม่รู้หรอก ว่าเราจะไปถึงเป้าหมายในชีวิตได้หรือไม่
เพราะแท้จริงแล้วปลายทางของเราทุกคนก็คือ ความตาย ไม่ใช่ความสำเร็จ
ไม่มีคน "สำเร็จแล้วไม่ตาย" ไม่มีคน "ไม่สำเร็จแล้วไม่ตาย"

เราเลยไม่เคยกลัวความตาย
สิ่งเดียวที่เรากลัว คือ
การใช้ชีวิตได้ไม่คุ้ม ก่อนตาย
เพราะเราไม่รู้อีกเช่นกัน ว่าเราจะมีโอกาสทำอะไรอย่างที่มนุษย์ทำได้อีกมั้ย
หลังจากที่เราตายไปแล้ว

ขนาดตอนเราเด็ก เรายังวิ่งเล่น หัวเราะ แกล้งคนอื่น บ้าบอตามประสาเด็กได้
แต่ตอนนี้ เรากลับต้องทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่ จะไปบ้าบออะไรอย่างนั้นก็คงไม่ค่อยดี
เมื่อความคิดเรามันโตขึ้นแล้ว

การที่จะนึกถึงแต่อนาคตไกลๆ ก็อาจไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องก็ได้
อดีต ปัจจุบัน อนาคต ล้วนเป็นสิ่งที่ประกอบกันขึ้นมาเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ความผิดพลาดในอดีต สอนให้เราเข้มแข็ง ในปัจจุบัน
สิ่งที่พบเจอในปัจจุบัน สอนให้เรารู้จักวิธีการดำเนินชีวิตให้เหมาะสม ในอนาคต
ความฝันในอนาคต สอนให้เราพยายาม เพื่อไปสู่ความสำเร็จ

เราเชื่อว่าทุกสิ่งเหล่านี้ ประกอบกัน
น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราเดินไปสู่ความสำเร็จได้
ดังนั้นเราน่าจะดำเนินชีวิตใน"ทุกวินาที" อย่างมีสติ
คงไม่ใช่คิดถึงแค่ วันนี้ พรุ่งนี้ เมื่อวาน หรือ อีก 10-20 ปี
แต่"ในทุกวินาทีที่หายใจ" คิดและรีบลงมือทำ

ไม่ว่าจะเพื่อใคร หรือเพื่อตัวเราเอง
สุดท้าย ไม่ว่าเราจะคิดว่า เราทำดีหรือทำชั่วเพื่อใคร
ผลดีหรือผลร้าย มันก็ตกอยู่ที่ตัวคนทำอยู่ดี...จริงมั้ยคะ
เพราะกรรมคือผลของการกระทำ ที่ใครทำใครได้

ขอฝากอะไรซักเล็กน้อย

"เพราะฉันนั้น ต้องการมี เสี้ยวนาทีที่ยิ่งใหญ่
ให้ใจจดไว้ นานเท่านาน
อยากจะได้ภูมิใจ ที่มือฉันเคยได้เอื้อมผ่าน
ได้เก็บดาว ที่แสนไกล
ด้วยตัวฉันเอง "

ชีวิตจริงกับละคอนแตกต่างกันหรือ

ละคอนก็คือชีวิตจริง ชีวิตจริงก็คือละคอน

ละคอนเล่นจากชีิวิตจริง ชีิวิตจริงก็เล่นละคอน

ซีวิตซับซ้อนกว่า ไม่สิ ละคอนซับซ้อนกว่า

ชีวิตจริงกำหนดเองได้หรือ ละคอนก็ถูกเลือกให้เป็น

เราทุกคนเป็นตัวละคอนให้ชีวิตของเราเอง ที่มีใครกำหนดมาก็ไม่รู้

คนเรามีหลายบทบาทหน้าที่ หลายฐานะ หลายความสัมพันธ์

แต่ละคนเกี่ยวข้องเชื่อมโยงซึ่งกันและกัน เป็นวงจรที่จับต้นชนปลายไม่ได้

เราล้วนถูกกำหนดมาเพื่อเป็นพระเอก/นางเอกของคน ๆ หนึ่ง

ขณะเดียวกันก็เป็นตัวร้าย ตัวรอง ตัวประกอบของใครอีกหลาย ๆ คน

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดมาแล้วทั้งนั้น ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงมันได้

แต่ก็ยังมีอีกส่วนหนึ่ง ที่เราสามารถกำหนดมันได้

อยู่ตรงที่เราจะเป็นคนๆนั้นในแบบไหน

แบบไหนที่จะเป็นแบบของเรา ที่ไม่ใช่แบบของใคร

แบบไหนที่จะดีที่สุดที่เราพอใจ

ก็คือแบบที่เป็น"ตัวของเราเอง"ที่สุดนั่นแหละ

เพราะคนเรา ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นแบบใครได้

แม้ว่ามันจะเป็นแบบที่เราต้องการ

เราไม่มีทางจะไปเป็นพระเอก/นางเอก ของชีวิตใครก็ได้ตามที่เราต้องการ

ถ้าตัวตนของเราไม่ตรงกับที่ถูกกำหนดมา

ต่อให้เราพยายาม ฝืนเท่าไรก็ไม่มีทางเป็นคนๆนั้นได้

เพราะคนๆนั้นไม่ใช่ตัวเรา

แต่คนเรานั้นก็ไม่ได้มีสถานะเดียว

เรายังจำเป็นต้องเป็นเพื่อน พี่ น้อง ตัวประกอบต่อไป

สิ่งที่เราเลือกได้ เป็นเพียงการเป็นตัวละคอนนั้นๆให้ดีที่สุด

ในแบบของตัวเรา จึงจะทำให้ละคอนจบอย่างมีความสุข

พระเอกกับนางเอกก็จะครองรักกันตลอดไป

ส่วนตัวละคอนอื่นๆ ก็คงต้องรอต่อไป

จนกว่าจะถึงวันที่เราได้เป็นตัวเอกบ้าง

เร็วบ้าง ช้าบ้าง แตกต่างกันไปในแต่ละบุคคล

แต่บางทีการเป็นนักแสดงหน้าใหม่ นักแสดงสมทบบางคนก็คงยังลำบากอยู่ไม่น้อย

อาจเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นได้ แม้ตั้งใจทำให้ดีีที่สุดแล้ว

แต่ในใจลึกๆ(inner)ยังอยากจะเป็นนางเอก/พระเอกอยู่

ทั้งๆที่รู้ว่า character ของตัวเองยังไม่ใช่สำหรับเรื่องนี้

inner ใช่ แต่ character ไม่ใช่ ทุกอย่างมันเลยก้ำกึ่งไม่ชัด

ทั้งที่ๆพยายามยอมรับในบทบาทที่ตัวเองได้เป็นแล้ว

ก็อาจเผลอแสดงinner ประหลาดๆออกไป

มากเกินกว่าที่ตัวประกอบพึงเป็น

รู้ตัวอีกทีก็อาจสายเกินไปแล้ว

จะฝืนเล่นต่อไป ก็คง"ไปต่อไม่ถูก"

ก็เพราะไอ้ความคลุมเครือไม่ชัดเจอนั้น คือ"ความเป็นตัวตนของเรา"

ไม่ว่าใครก็ตาม เข้าไปอยู่ในที่แคบ

ที่ที่บีบอัดจนเราต้องเปลี่ยนเป็นคนอื่น

ก็คงไม่มีใครทนอยู่ได้ในที่สุด

สู้วิ่งหนีออกมา ไปอยู่ในทางที่ขรุขระกว่า ก็ยังสบายใจกว่า

ชีวิตยังพอมีทางเลือกให้เรา

เราเลือกที่จะเดินหนีคนอื่นได้ เต่เราเลือกที่จะเดินหนีตัวเราเองไม่ได้

การเลือกเดินจากไป ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างจะจบ

เป็นธรรมดาทุกอย่างย่อมมีทั้งได้และเสีย

ทุกอย่างอาจดีขึ้นเรื่อยๆในสุด เหมือนกับที่มันอาจจะแย่ลงไปวันไหนก็ได้

เราก็คงต้องเล่นละคอนชีวิตกันต่อไป

ไม่ว่าจะเป็นเส้นทางไหน

จนกว่าละคอนจะจบ

 

ละคอนมีตอนจบ ชีวิตก็ย่อมมีตอนจบ

จบแบบไหน ทุกคนไม่ต่างกัน

 

09-Endorphine-พลาด...

กราบทูล พระสนมเอก

        พระสนมเอก น้องมีเรื่องจะรบกวนท่านพี่สักเรื่อง  เนื่องจากตัวน้องติดราชภาระ ในวันพรุ่งและวันมะรืน  ต้องเดินทางออกต่างเมือง กว่าจะกลับก็เกรงว่ามืดค่ำ  คงมีเวลาปรนนิบัติเสด็จพี่ได้เพียงไม่กี่ชั่วยาม 

        พระมเหสีฝ่ายขวาก็มิทรงสนพระทัยในตัวเสด็จพี่มานานแล้ว  ครั้นจะไปกราบทูลพระมเหสีฝ่ายซ้าย ที่ทรงเป็นที่โปรดปรานของเสด็จพี่ในยามนี้ พระองค์ก็ทรงมาปรนนิบัติได้เพียงชั่วครู่ มิสามารถตามเสร็จเสร็จพี่ออกว่าราชการได้  ครั้นจะปล่อยให้เสร็จพี่อยู่ลำพังพระองค์กับพวกเหล่านางกำนัล  หม่อมฉันก็มิวางใจ  เพราะพระองค์กำลังทรงพระประชวรอยู่  เนื่องด้วยทรงงานหนัก  เพลาบรรทมน้อยลง ทำให้พระวรกายไม่แข็งแรง  และมีพระอาการกระแอมไออยู่ตลอดเวลา  หม่อนฉันเกรงว่าพระอาการจะทรุดหนัก  ขณะที่หม่อนฉันไม่อยู่

        หม่อมฉันจึงเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นมา หวังให้ท่านพี่มาดูแลเสด็จพี่แทนหม่อมฉันสักสองวัน  รายการต่างๆ หม่อมฉันได้แนบมากับจดหมายฉบับนี้แล้ว

ขอประทานอภัยที่มิได้มาทูลเองและขอบพระทัยเป็นอย่างสูงเพคะ

นันทาเทวี

 

 

 

รายการพระโอสถ

๑.น้ำมะนาว                   ๑ ผล

๒.น้ำผึ้งป่าเดือน ๕          ๑ รวง

๓.เกลือสินเทาป่นละเอียดเล็กน้อย

ผสมรวมกันในหม้อดิน ใส่น้ำ ๓ ใน ๔ ตั้งไฟให้พอเดือด

(ถวายขณะอุ่น เมื่อมีพระอาการ) 

 

เครื่องเสวย

๑.เครื่องคาว ได้แก่ ข้าวต้มเครื่อง ๔ ฤดู แกล้มกับแป้งอบสอดไส้เนื้อตำรับฝรั่ง (จากครัวสยามเนื้อย่างเท่านั้น)

๒.ของหวาน ได้แก่ เมล็ดกาเกาอบน้ำมัน ชนิดเข้มข้นพิเศษ

๓.น้ำจัน จากเมืองฝรั่ง ๒ จอก  (ห้ามมิให้พระองค์เสวยเกินนี้ เนื่องด้วยทรงพระประชวร)

 

เครื่องทรง

๑.ฉลองพระองค์สีเขียวหัวเป็ด

๒.สนับเพลาสั้นสีแดงชาด (มิทรงโปรดนุ่งจนอิดอัดพระวรกาย)

๓.รองพระบาทสีนิล ตกแต่งด้วยพลอยสีแดง

๔.คาดพระเศียร 

อย่าพลั้งเผลอ เผลอใจ ให้อีกครั้ง

อย่าพลาดพลั้ง พลั้งใจ ให้ครวญหา

อย่าพร่ำเพ้อ เพ้อถึงเธอ แม้นสักครา

อย่างภูผา ผาใจ ย่อมไม่ครอน