AEid24

อะไรคือคำว่าพอ สำหรับความรัก

ก่อนอื่นขอเท้าความเรื่อง ทฤษฎีแห่งความพอเพียงก่อนละกาน

ความพอเพียง เป็นสิ่งที่ธรรมชาติเป็นคนสร้างขึ้นมา

ความพอเพียง เป็นสิ่งที่พระพุทธองค์ทรงค้นพบ หรือที่เรียกอีกอย่างนึงว่า ทางสายกลาง

ความพอเพียง เป็นสิ่งที่ในหลวงของเรา ทรงเตือนให้ประชาชนชาวไทยระลึกถึง และนำมาใช้ให้การแก้ปัญหาต่างๆ โดยเฉพาะปัญหาเศรษฐกิจ

ความพอเพียง เป็นสิ่งที่ทุกคนน่าจะเข้าใจแล้วในตอนนี้ ว่าหมายรวมไปถึงทุกสิ่ง ไม่ใช่เพียงแค่การทำการเกษตร แต่หมายถึงการใช้ชีวิตบนความพอดี ไม่มากไป ไม่น้อยไป

ในที่นี้จะขอกล่าวถึง ความพอเพียง ในแง่ของความรัก (โอ้ย เป็นทางการไปป่าวหว่า)

ลองคิดดูนะ

ตั้งแต่เกิดมา

ตอนเด็ก เราต้องการให้พ่อแม่รัก

พอมีน้อง เราก็ย่อมต้องการให้พ่อแม่รักเรามากกว่าน้อง

โตขึ้นมาหน่อย เราต้องการมีเพื่อน

ต้องการให้เพื่อนเล่นด้วย

ต้องการให้เพื่อนแบ่งขนมแบ่งของเล่นให้

พอเป็นวัยรุ่น เรายิ่งต้องการความสนใจจากคนรอบข้างมากขึ้น

เราต้องการความรัก จากเพื่อนหรือจากคนรัก ที่เป็นความรักที่ไม่เหมือนตอนเด็กๆอีกต่อไปแล้ว

ความรักนั้นอาจเริ่มจากความเป็นเพื่อน พี่ น้อง ฯลฯ

จากอยากรู้จักกัน กลายมาเป็นอยากสนิทสนมกัน

จากสนิทสนมกัน กลายมาเป็นอยากรู้ใจกัน

อยากให้เขารักเรา ห่วงใยดูแลเรา เหมือนกับที่เรารักเขา

พอรักกันแล้ว ก็เริ่มอยากเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกัน หึงหวงกัน

อยากเป็นคนรักเพียงคนเดียวของเขา

จนในที่สุด อยากเต่งงานกัน อยากเป็นของกันและกัน

พอแต่งงานกันก็อยากใช้ชีวิตครอบครัวด้วยกันนานๆ

อยากมีลูกด้วยกัน

ไม่อยากให้เขามีใหม่

ไม่อยากเลิกกัน

ไม่อยากให้เขาจากเราไปไหน ไม่อยากให้ตายจากกัน

อยาก... และไม่อยาก.... อีกมากมายไม่รู้จบ จนกว่าจะหมดลมหายใจ

หรือถ้าเลิกกันไป ก็อยากให้เขากลับมาคืนดี อยากให้เขากลับมารัก...

จริงมั้ยอ่ะ...

ไอ้ความอยากโน่นอยากนี่ไม่รุจบเนี่ยแหละ คือกิเลสชัดๆ

มันทำให้คนเราทำอะไรแปลกๆได้มากมาย ต้องแต่การโกหก ไปจนถึงการฆ่าคน ก็เพราะความอยากพวกนี้แหละ

ผลที่ตามมาก็มีแต่ทกข์กับทุกข์ที่ตัวเรานั่นแหละ

ลองคิดดูนะ

ทำไมเราไม่รุจักคำว่าพอกับความรักบ้างล่ะ

ยกตัวอย่าง

สำหรับคนที่อยากให้คนที่เรารักรักตอบ

ถ้าเราอยากอย่างนั้น มันก็จะทำให้ชีวิตเราไม่มีความสุข เพราะถึงเขาจะรักเราแล้ว ต่อไปเราก็ต้องอยากอย่างอื่นต่ออยู่ดี ความทุกข์มันก็จะวนกลับมาอีก

ทำไมเราไม่ลองพอแค่นั้นล่ะ

คนเรามีสิทธิ์ที่จะรัก แต่เราไม่มีสิทธิ์ที่จะบังคับใจใครให้มารักได้หรอก มันสุดแล้วแต่พรหมลิขิตหรือเวรกรรมที่ทำมา(เราเชื่ออย่างนั้นนะ)

ความรักไม่จำเป็นต้องเป็นความรักแบบแฟนเสมอไปหนิ อย่าลืมสิ ความรู้สึกดีๆที่เรามีให้กับพ่อแม่ พี่น้อง เพื่อน ครูบาอาจารย์ หรือคนรู้จัก ใครก็ตาม มันก็เรียกว่ารักได้ทั้งสิ้น

ในเมื่อคนที่เรารักอยู่ในฐานะใดฐานะหนึ่งเหล่านั้นแล้ว ทำไมเราไม่รักเขาให้ เต็มที่ ในแบบที่เรารักได้ล่ะ ทำไมเราต้องพยายามให้เขามาเป็นแฟนเรา แล้วเราถึงจะรักได้ เพราะคนๆนั้นเขาก็จะรักเราในฐานะนั้นอยู่แล้วเหมือนกัน

ความรักอย่างนี้จะไม่มีวันเป็นรักข้างเดียว

การพอแค่นี้จะไม่ดีกว่าหรือ จะอยากต่อไปให้ทุกข์ใจทำไม

ขอถามคนที่มีแฟนนะ คุณไม่เคยทุกข์ใจกับความรักบ้างหรือ เผลอๆทุกมากกว่าด้วยซ้ำ ทุกข์กับความกลัวที่จะเสียของรักไป แล้ววงจรแห่งความอยากและความทุกข์ก็ยังวนเวียนไปไม่จบสิ้น

พอเพียงกับความรัก เป็นอีกวิธีนึงที่จะช่วยให้เรามีความสุขมากขึ้นได้เลยล่ะ

ลองทำดูสิ

ยิ่งหวัง ยิ่งอยาก ยิ่งทุกข์

ยิ่งหยุด ยิ่งพอ สิ่งดีๆและความสุขมันก็จะก้าวเข้ามาหาเราเอง

แต่เราเข้าใจ มันยากมากที่จะทำ ความรักมันก็ต้องมีทั้งทุกข์และสุขเป็นเรื่องธรรมดา ขึ้นอยู่กับว่าเราจะอยู่ร่วมกับทั้งสองสิ่งนี้ได้ดีแค่ไหน

ถ้าเราทำได้อย่างที่เราคิดได้ก็คงจะดีสิโน๊ะ

แม่ชีเอ้ รายงาน

จบข่าว