AEid24

เป็นไท

คืนหนึ่งในฤดูหนาวที่กำลังจะผ่านพ้นไป เป็นคืนข้างขึ้น ๑๓ ค่ำ เดือนยี่  หญิงสาวหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง  นั่งอยู่ที่ท่าน้ำ ดวงจันทร์ที่ใกล้จะเต็มดวง ส่งแสงลงมากระทบผิวน้ำ สะท้อนเข้าดวงตาที่อ่อนล้าของเธอ  ทำให้แลเห็นใบหน้าที่เคยขาวนวลของเธอ ที่ตอนนี้กลับหมองคล้ำ ด้วยการตรากตรำทำงานหนักมาเป็นเวลานาน เธอนอนไม่หลับ จึงออกมานั่งคิดอะไรพราง

และแล้ว วันที่ข้ารอคอยก็มาถึงจนได้  วันที่ข้าจะเป็นไทแก่ตัว  วันพรุ่งแล้วสินะ  ที่ข้าจะพ้นจากการเป็นอีนางทาส  มิต้องทนรองมือรองตีนผู้ใดอีกต่อไป  พ่อจ๋า ลูกจะได้กลับไปกราบเท้าพ่อแล้ว  พระเจ้าแผ่นดินทรงมีพระเมตตา

แต่เหตุใดคืนนี้ข้าจึ่งมิอาจข่มตาลงได้เล่า....

พ่อยกข้าให้กับท่านเจ้าพระยากรมท่า  เป็นการไถ่หนี้สินที่พ่อสร้างไว้ตอนที่เรือสำเภาที่เราส่งของไปขายที่ปีนังล่มลง สินค้าเสียหายหมด  พ่อจึงต้องหลบหนีออกจากพระนคร  และส่งข้ามาเป็นทาสในเรื่องท่านเจ้าพระยา  แม่ข้าสอนเอาไว้ก่อนสิ้นใจว่า เราเป็นลูกเจ็กลูกจีน ต้องอดทน  เราเป็นเพียงผู้อาศัยแผ่นดินเขาทำมาหากิน  เราต้องกตัญญูต่อแผ่นดินนี้เยี่ยงแผ่นดินเกิด

พ่อกับแม่เดินทางมาค้าขายในแผ่นดินสยามนี้เกือบ ๓๐ ปีแล้ว  ข้าเองก็โตบนแผ่นดินนี้  ข้าจึงรักที่นี่มาก  ท่านเจ้าพระยาเป็นผู้มีพระคุณต่อครอบครัวข้ามาก  ท่านเป็นชาวจีนเยี่ยงพวกเรา  ต้นตระกูลท่านมาค้าขายที่นี่เป็นรุ่นแรกๆ  ตระกูลท่านจึงมีอำนาจในการควบคุมพระคลัง การเก็บอากรของที่นี่  ท่านเป็นถึงตัวแทนของกษัตริย์สยาม  แต่ท่านก็เมตตาต่อครอบครัวข้าไม่น้อย  ตั้งแต่พ่อกับแม่โล้สำเภามาที่นี่  ท่านก็เป็นคนช่วยหาที่อยู่ที่ทำกินให้พ่อ  ยามที่เบี้ยขาดมือ  ท่านก็จะให้พ่อกู้เสมอ  จนเมื่อครั้งนั้น พ่อหมดหนทางหาเบี้ยมาไถ่หนี้  ข้าจึงต้องทำหน้าที่ลูกกตัญญูไถ่หนี้แทนพ่อด้วยความเต็มใจทุกอย่าง  เว้นเสียแต่เรื่องหนึ่ง...

ตอนนั้นข้ามิค่อยชอบขี้หน้าท่านขุน ราชบุตรคนเดียวของท่านเจ้าพระยาเท่าไรนัก  เพราะท่านเป็นคนเจ้าชู้ประตูดิน  ชอบเที่ยวผู้หญิง  มิหนำซ้ำยังแอบเข้าโรงฝิ่นอยู่บ่อยๆ  แต่ข้าก็ทนรับใช้ครอบครัวท่านเจ้าพระยาด้วยความจงรักภักดีมาโดยตลอด  ได้แต่หวังว่าสักวันหนึ่งจะได้เห็นหน้าพ่ออีก

ครอบครัวของนายข้าดีกับข้ามาก  คงเพราะท่านเจ้าพระยาเคยรู้จักกับพ่อ  ท่านจึงมิค่อยกดขี่ข้าเยี่ยงทาสคนอื่น  มีก็แต่นายหญิง  ที่มิชอบขี้หน้าข้า  คอยหาเรื่องลงโทษข้าอยู่บ่อยๆ  แต่ก็ได้ท่านขุนช่วยข้าเอาไว้บ้าง  เพราะท่านเป็นคนตรง  จนทำให้เจ้านางน้อยคู่หมั้นของท่านโกรธเคืองอยู่บ่อยๆ  ที่ท่านคอยช่วยนางทาสสาวๆมิให้หลังลาย

ตั้งแต่ท่านขุนหมั้นหมายกับเจ้านางน้อย  พระราชธิดาองค์เดียวของสนมจัน  ท่านก็ดีขึ้นหน้ามือเป็นหลังมือ  มิเที่ยวเตร่ มิเมาฝิ่นอย่างแต่ก่อนแล้ว  ตั้งใจว่าราชการช่วยท่านเจ้าพระยาอยู่เป็นนิจจนได้เลื่อนขั้นเป็นท่านขุน  ท่านชอบทานขนมฝีมือข้า  ท่านว่า ขนมข้าอร่อยยิ่งนัก  ยากจะหาย่านใดในพระนครเหมือน  ข้าจึงทำให้ท่านทานอยู่บ่อยๆ  และคอยร้อยมาลัยให้ท่านไปถวายเจ้านางน้อย  ท่านจึงชอบพอกับข้าอยู่ไม่น้อย

อีจำปา  เหตุใดเจ้าจึงมานั่งอยู่ตรงนี้ในยามนี้  เจ้ามิหลับมินอนรึ  วันพรุ่ง เจ้าก็จะได้ออกเดินทางไปหาพ่อแล้วมิใช่รึ

หญิงสาวสะดุ้ง เธอรู้แล้วว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอนอนไม่หลับ  เธอนิ่งไปพักหนึ่ง และรีบตอบกลับไปว่า

เจ้าค่ะๆ  อิฉันกำลังจะไปนอนแล้วเจ้าค่ะ  แล้วท่านขุนล่ะเจ้าค่ะ  เหตุใดจึงออกมาจากเรือนดึกดื่นป่าวนี้

ฉันอยากดูดาวน่ะ  คืนนี้ดาวสวยดี

ไหนละเจ้าคะ  มิมีหนิเจ้าคะ  คืนนี้แสงจันทร์ออกสว่างจ้า  อิฉันมิเห็นดาวสักดวง

เจ้านี่กล้าเถียงข้าเสมอเลยนะ  แล้วเจ้าล่ะดึกดื่นป่านนี้ออกมาทำอะไร

อิฉันนอนไม่หลับเจ้าค่ะ

ทำไมล่ะ  เจ้ามิดีใจหรือ จะได้กลับไปหาพ่อแล้ว

มิได้เจ้าค่ะ  ดีใจเจ้าค่ะ  เพียงแต่...

เพียงแต่อะไรรึ?

ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ  อิฉันจะไปนอนแล้ว  ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ

เดี๋ยวก่อนสิ  ไหนๆเจ้าก็ออกมาแล้ว  จริงๆแล้ว ข้าเองก็นอนมิหลับ  ข้าจึงออกมาเดินเล่น  นั่งเป็นเพื่อนข้าก่อนสิ

เจ้าค่ะ

หญิงสาวลุกจากม้านั่งลงมานั่งที่พื้นตามประสาบ่าวไพร่ที่มิอาจนั่งเทียมเจ้านายได้

มิต้องหรอก  ลุกขึ้นมานั่งกับข้าข้างบนนี้  วันพรุ่งเจ้าก็จะเป็นไทแล้ว  มิใช่นางทาสอีกต่อไป

เจ้าค่ะ

เจ้าคงดีใจจนนอนไม่หลับสินะ ที่วันพรุ่งจะได้กลับบ้านแล้ว

เจ้าค่ะ

หญิงสาวตอบด้วยความรู้สึกกระดากอาย  เพราะผู้ที่นั่งอยู่ตรงหน้านั่นคือนายที่เธอมิบังอาจจ้องหน้าใกล้ๆอย่างนี้มาก่อน

ดูสีหน้าเจ้ามิค่อยดีใจเลยนะ  มีอะไรรึ

เปล่า เปล่าเจ้าค่ะ

ตามใจ งั้นข้าไปนอนล่ะ  ข้ามิกวนเจ้าแล้ว  เจ้าก็ควรจะเข้านอนได้แล้ว

ท่านขุนหันหลังเดินจากไป  หญิงสาวมองตาม  น้ำตาค่อยๆไหลอาบแก้มเธอ  นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้พบกับชายคนที่เธอรัก  เมื่อเธอออกจากพระนครไปแล้ว ก็คงไม่มีวันได้กลับมาที่นี่อีก  อีกไม่นานท่านขุนก็จะแต่งงานกับเจ้านาง  หญิงที่เพรียบพร้อมทั้งรูปร่างหน้าตา และฐานะที่คู่ควรกับท่าน  มิใช่อีนางทาสต่ำต้อยด้อยค่าเยียงเธอ  เธอจึงต้องทนเก็บกลั้นความรู้สึกทั้งหมดไว้ภายใน  จนเวลานี้มันจุกแน่นอยู่ที่อกของเธอ

ท่านขุน  ท่านขุนเจ้าคะ

ว่าไงรึ  นี่เจ้าร้องไห้ทำไม

ท่านขุนตกใจรีบเดินย้อนกลับมา

อิฉัน อิฉัน ร......

ยังมิทันพูดจบ เธอก็โดดลงไปในน้ำ ร่างของเธอดิ่งลงสู่แม่น้ำเบื้องล่าง  ศีรษะกระแทกกับก้อนหินด้านล่างอย่างแรง  แม้แต่พญานาคที่อยู่เบื่องล่างก็มิอาจช่วยชีวิตเธอได้ทัน

นี่จึงเป็นวิธีปลดปล่อยตัวเองอย่างแท้จริงของนางทาสอย่างเธอ

บัดนี้ เธอเป็นไทแล้ว  เป็นไททั้งตัว และหัวใจ...