นิยายลวงโลก
posted on 31 Mar 2008 20:22 by aeid24 in LoVeวันแรก จุดเริ่มต้น
ณ บ้าน"ราชมังฆสิริกูล"
"ติ๊งหน่องๆ"
"มาหาใครจ๊ะ"
"มาห๋าา คุณนายค๋าาา"
"อ่อ ที่มาสมัครเป็นคนใช้ใช่มั้ย"
"ค๋าาา"
"เข้ามาๆ"
"หูๆ บ้านส๋วยจริงๆนะค๋าา"
"คุณผู้หญิงคะ คนที่เมื่อวานโทรมาสมัครเป็นสาวใช้มาแล้วค่ะ"
"สวัสดีค๋ะ คุณน๋าย"
"คุณหญิงย่ะ"
"นั่งลง"
"นั่งกับพื้นสิยะ"
"ค๋ะ"
"ชื่ออะไรล่ะเรา"
"ชื่อ...ต๋อยเจ้ค๋าา"
"ทำอะไรเป็นบ้างล่ะ"
"ทุกอย๋างค่ะ กวาดบ๋าน ถูบ๋าน ทำกับข๋าว ทำสวน ขับรถ เย็บผ้า...."
"พอๆๆ ชั้นให้ทดลองงานก่อนหนึ่งอาทิตย์ละกัน ทำให้ได้อย่างที่พูดละกันนะ"
"มะลิ พาแม่ต๋อย เอาของไปเก็บห้องไป"
"เจ้าค่ะ"
"แล้วจะให้หนู๋เริ่มง๋านเมื่อไหร่เจ้าค๋ะ"
"ก็หลังจากที่เธอเก็บของเสร็จนั่นแหละ"
"ค๋ะคุ๋ณนาย....เอ้ย คุ๋ณหญิ๋ง"
บ่ายสอง พบครั้งที่สอง
"อายุ 15 ได้มาเป็นสาวรำวง....."
ต๋อย ถูบ้านอย่างสบายอารมณ์ พร้อมกับฮำเพลงเบาๆ
"ตายแล้วๆ สายแล้วๆ นัดฮันนี่ไว้ด้วย" ชายคนหนึ่ง วิ่งลงมาจากบันได ท่าทางเร่งรีบมาก จนมองไม่เห็นต๋อย
"อะไรกันลูกจะรีบไปไหนกัน วันนี้วันเสาร์ไม่ได้ไปทำงานไม่ใช่หรอ"
"นั่นแหละครับ ไปก่อนนะครับแม่ ผมรีบ" ลูกชายตอบผู้เป็นแม่ด้วยความเร่งรีบแล่้วรีบวิ่งไปที่รถ
"อ่าว โถ่ ทำกระเป๋าตังค์ตกไว้นี่"
"ต๋อย เอาไปให้คุณกวินเร็ว"
"คุณกวิ๋นนนน เจ้าคะ" ต๋อยเคาะกระจกรถ
"ทำกระเป๋าตั๋งค์ตกเจ๋่าค๋ะ "
"เอ้อ ขอบใจ" กวินรับกระเป๋ามา แล้วรีบฉุดมือหญิงแปลกหน้าที่ส่งกระเป๋าให้เขาเอาไว้
"นี่เธอ เป็นใคร มาอยู่ในบ้านชั้นได้ยังไง"
ต๋อยตกใจ ยืนตัวแข็ง เพราะนี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบปีที่ผู้ชายจับมือเธอ พอดีกับที่คุณหญิงตามออกมา
"นี่แม่ต๋อย คนใช้คนใหม่ของแม่เองลูก"
"ครับ ไปก่อนนะแม่"
"อย่ากลับดึกนะลูก"
"ดู...ลูกชายชั้น อยู่ไม่ติดบ้านเลย"
"ไป แม่ต๋อย เข้าไปถูบ้านต่อ"
ต๋อยยืนเหม่อ มองตามรถออกไป
"ต๋อย" คุณหญิงเรียกซ้ำ
"ค่ะ คุณหญิ๋ง ก็คุณหญิ๋งบอกให้หนู๋ดูหนิค๋ะ"
หลายวันต่อมา คนใช้เต็มตัว
"คุณแม่ครับ วันนี้กับข้าวอร่อยจัง สั่งมาจากไหนครับ โห ขอโปรดผมทั้งนั้นเลย"
"อ่อ ต๋อยทำน่ะลูก คนใช้คนใหม่ที่ลูกเจอวันนั้นน่ะ"
"แม่นี่ก็ฝีมือใช้ได้เหมือนกัน ดูเฉิ่มๆ จริงๆก็ทำกลับข้าวเก่งเหมือนกันนะ"
"แม่มะลิ ไปตามต๋อยมาหาชั้นไป"
"ค่ะ คุณหญิง"
"มาแล้ว เจ๋าค่ะ คุณหญิ๋งงงง"
"อุ้ย" ต๋อยลดเสียงลงเมื่อเห็นว่าคุณกวินนั่งอยู่ด้วย
"เธอทำกับข้าวเก่งมาก ถูกใจลูกชายชั้น เธอผ่านการทดลองงาน"
"เย้" ต๋อยดีใจ เสียงดัง
"อุ้ยยย ข๋อโทษ เจ๋าค๋าา"
เหตุการณ์นี้ทำเอาต๋อยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทั้งวัน
และหลังจากนั้นมา คุณกวินก็เริ่มมองเห็นเธอมากขึ้น
หนึ่งเดือนจากวันแรก ความจริงเริ่มปรากฎ
"ตั้งแต่เป็นสาวเต็มกาย หาผู้ชายถูกใจไม่มี..."
ต๋อยถูห้องคุณกวินด้วยความสบายใจสุดๆ เพราะเธอได้งานที่ถูกใจ แถมไม่ต้องเข้าออฟฟิซด้วย
"อุ้ย ผ้าตก ซุ่มซ่ามอีกแล้วเรา"
ต๋อยเอื้อมมือหยิบผ้าที่ตก พอดีกับที่มีมืออีกมือมาจับบนมือเธอ
"ขอบคุณค่ะ คุณกวิน" ต๋อยรีบพูดด้วยความลืมตัว
"เอ๊ะ ทำไมวันนี้เธอพูดแปลกๆ"
"ป๋าวว ป๋าวค่ะคุณกวิน ต๋อยถู๋ห้องคุณเสร็จพอดี๋ ข๋อตัวก่อนนะคะ"
"เกือบไปแล้วมั้ยล่ะเรา" ต๋อยคิดในใจ
เหตุการณ์ในครั้งนั้นทำให้คุณกวินเริ่มสงสัย
"คุณแม่ครับ คุณแม่ไปได้แม่ต๋อยมาจากไหน"
"เขามาสมัครเองน่ะ บอกว่าทำอาหารเป็นน่ะลูก มีอะไรหรอ"
"ป่าวครับแม่"
"คือ..คือ.. เพื่อนผมมันอยากได้คนใช้ใหม่น่ะครับ" กวินรีบเดินหนี เพราะไม่อยากให้แม่รู้ว่าเขาสงสัย
"เคยเห็นหน้าแม่คนนี้ที่ไหนนะ คุ้นๆ คนอะไรมาจากบ้านนอกแท้ๆ ทำสปาเก็ตตี้มิ้นของโปรดเราเป็น"
"ไม่น่าไว้ใจเลย"
คืนถัดมา
"ตายล่ะ ทำงานบ้านเหนื่อยกลับห้องรับทุกวันเลย"
"อีกสองสามวันก็ต้องส่งโฆษณาลูกค้าแล้วด้วย ยังไม่ถึงไหนเลย"
ต๋อยรีบหยิบโน้ตบุ๊คที่แอบเอามาขึ้นมาทำงานทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น ช่วงเวลาที่ไม่มีวันลืม
"ต๋อยยย ตื่นได้แล้ว คุณหญิงเรียกหาน่ะ"
"เฮ้ย 9 โมงแล้ว ตายล่ะเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" ต๋อยพึมพำ
"ค่ะ ป้า ตื่นแล้วค่ะ" ต๋อยรีบลุกจากเตืยงเก็บโน้ตบุ๊คเข้าที่ซ่อนเดิม แล้วรีบออกจากห้อง
"แม่ต๋อย ตักข้าวสิ ยืนเหม่ออยู่ได้" คุณหญิงเตือน
"ค๋ะๆ คุณหญิ๋ง" สภาพต๋อยตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับร่างไร้วิญญาณ เพราะร่างกายของเธอเริ่มไม่ไหวแล้ว
"เป็นอะไรรึเปล่า แม่ต๋อย"
"ป๋าวเจ้าค๋ะ ไม่เป็นไร๋เจ๋าค๋ะ"
"แน่ใจนะ"
"เจ๋าค่ะ" ต๋อยทำท่าแบ่งกล้าม ซ่อนความอ่อนแอของร่างกายตัวเองไว้
ช่วงสายวันนั้น ต๋อยทำงานบ้านตามปกติ แต่ไม่ร่าเริงเหมือนเคยด้วยความที่เธอไม่สบาย เนื่องจากทำงานหนักมาหลายวันและแทบไม่ได้นอน
สุดท้ายร่างกายของเธอก็ทนมันไม่ไหว เธอหมดสติล้มลง ทันใดนั้นก็มีมือคู่หนึ่งประคองเธอเอาไว้
"ต๋อย เป็นอะไรรึเปล่า" คุณกวินลงมาพอดี
"ไม๋เป็นอะไร๋ค๋ะ" สิ้นเสียงเธอก็หมดสติไป
คุณกวินจึงรีบพาต๋อยไปโรงพยาบาล
เช้าวันรุ่งขึ้น ช่วงเวลาที่ไม่มีวันลืม2
ต๋อยลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง พบว่าเธอนอนอยู่ที่โรงพยาบาล และคนที่อยู่ข้างๆเตืองนั้นก็คือ "คุณกวิน"
"อ่าว ฟื้นแล้วหรอ ต๋อย"
"คุณกวิ๋น พาต๋อยมาโรงพยาบาลทำไม๋คะ ต๋อยไม่เป็นไร๋ซะหน๋อย"
"ยังมาบอกว่าไม่เป็นไรอีก เป็นลม หมดสติไปทั้งคืนเนี่ยนะ"
"ค๋ะ ต๋อยห๋ายแล้ว นี่๋คุณกวิ๋นเฝ้าต๋อยทั้งคื๋นเลยหร๋อคะ"
"เอ่อ...ก็เดี๋ยวเธอเป็นอะไรไปในบ้านชั้นก็แย่น่ะสิ พ่อแม่เธอเอาเรื่องตายเลย" กวินแก้ตัว เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาจึงมาอยู่ที่นี่ทั้งคืน
ก็อกๆๆ
"สวัสดีครับ คุณเป็นเจ้าของไข้ใช่มั้ยครับ"
"ใช่ครับ"
"คนไข้ไม่เป็นไรแล้วครับ แค่อ่อนเพลีย เลยหมดสติไป กลับบ้านได้ครับ แค่แต่ต้องพักผ่อนเยอะๆนะครับ"
"ครับ"
คุณกวินพาต๋อยกลับบ้าน และเดินไปส่งจนถึงห้องด้วยความเป็นห่วง
คืนนั้นทั้งสองคนนอนไม่หลับ
"ทำไงดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ส่งงานลูกค้าพรุ่งนี้"
"ขอคุณหญิงออกไปไม่ได้แน่เลย ยังไม่สบายอยู่"
"จะอ้างว่าไงดีน้าาา"
"ต๋อยจะเป็นยังไงบ้างนะ"
"เอ๊ะ นี่เราจะไปห่วงแม่นั่นทำไม"
"โจรปลอมตัวมารึเปล่าไม่รู้ ไม่น่าไว้ใจเลย"
"..."
เช้าวันส่งงาน วันสุดท้าย
"เฮ้ยยย นี่มันแมงสาบนี่ครับคุณแม่"
"มะลิ มะลิ มานี่ ใครเป็นคนทำกับข้าวมื้อนี้ แล้วแม่ต๋อยหายไปไหนล่ะ"
"คือ ต๋อยทำค่ะ มีอะไรหรอคะคุณหญิง"
"มีแมงสาบในอาหาร"
"แล้วแม่ต๋อยไปไหนเนี่ย เรียกมาหาฉันเดี๋ยวนี้"
"เอ่อ...คือ.... ต๋อย ขอออกไปธุระข้างนอกค่ะ อิฉันห้ามแล้ว บอกให้รอเรียนคุณหญิงเองก็ไม่เชื่อ บอกว่ามีธุระสำคัญจริงๆ อิฉันเห็นว่ากับข้าวก็ทำเสร็จแล้ว แล้วต๋อยก็บอกว่าจะรีบกลับให้เร็วที่สุดค่ะ เลยให้ไป ต๋อยฝากจดหมายนี่ไว้ให้ค่ะ"
"ต๋อยข๋ออนุญาตไป๋ออกธุระสักครู่ อาหารต๋อยเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ขอโทษนะค๋ะคุณหญิ๋ง ต๋อยรี๋บจริ๋งๆค่ะ เลยไม่ได้มาเรี๋ยนคุณหญิ๋งด้วยตั๋วเอง แล้วต๋อยจะรี๋บกลับเจ๋าค๋า ต๋อย"
"คุณแม่ครับ ต้องรีบไปดูแล้วล่ะครับว่าที่ีบ้านมีอะไรหายรึเปล่า" กวินรีบดูทั่วบ้านว่ามีของมีค่าอะไรหายไปไหม แต่ทุกอย่างก็อยู่ครบ รวมทั้งข้าวของของต๋อยด้วย อยู่ครบทุกอย่าง แม้กระทั่งโน้ตบุ๊คที่กวินไปเจอเข้า
"ต๋อย เธอยังมีหน้ากลับมาที่นี่อีกหรอ" ต๋อยกลับมาจากส่งงานลูกค้าพอดี เธอตกใจมากที่อยู่ๆคุณกวินก็มาว่าเธออย่างนั้น
"มี มี๋ อะไร๋เกิดขึ๋นหรือเจ๋าคะ"
"เธอไปไหนมา เธอรู้มั้ยตอนที่เธอไม่อยู่ที่นี่วุ่นวายขนาดไหน"
"เธอใส่แมงสาบในอาหารทำไม ทั้งๆที่เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดแมงสาบขนาดไหน"
"ป๋าวเจ้าค๋ะ ต๋อยไม๋ได้ทำ" ต๋อยงงไปหมด ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องขนาดนี้
"ไปไหนมา เธอยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะ" คุณหญิงย้ำ
"เอ่อ คืออ ไป๋ธุระมาค๋ะ"
"ธุระอะไร"
"ธุระส๋วนตั๋ว บอกไม่ได้จริงๆค๋ะ"
"ต๋อย เธอเป็นใครกันแน่"
"แล้วนี่อะไร ฉันเจอมันในห้องของเธอ สาวใช้เขามีแม๊คบุ๊คกันด้วยหรอ"
"ข๋องเพื๋อนค๋า ต๋อยยื๋มม๋า"
ต๋อยโกหก น้ำตาของเธอเริ่มไหล
"โกหก"
"ฉันผิดหวังในตัวเธอจริงๆ"
ต๋อยวิ่งหนีออกไปโดยไม่คิดชีวิต ทิ้งสิ่งของทุกอย่างเอาไว้
ทุกคนในบ้านตัดสินใจไม่ตามไป เพราะของทุกอย่างก็ไม่มีอะไรหาย แจ้งความไปก็ไม่มีหลักฐาน และจะเป็นข่าวใหญ่เสียชื่อตระกูลเปล่าๆ
หนึ่งเดือนก่อนหน้า จุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ทั้งหมด
รับสมัครสาวใช้
อายุ 20-30 ปี
ทำอาหารเป็น
"อ่าว ต่าย หยุดทำไมล่ะ"
"รับสมัครสาวใช้ จะบ้าหรอ พวกเราจบ design นะยะ เธอจะสมัครเป็นสาวใช้เนี่ยนะ"
"ป่าวๆ ไม่มีไร อ่านดู"
"ดูทำหน้าเข้า ฉันล้อเล่นน่า ไปเถอะ ถัดไปสองซอยก็ถึงบ้านเธอแล้วใช่มะ"
"จ้า ไปๆ"
"สวัสดีค่ะคุณแม่"
"สวัสดีจ๊ะลูก ปูใช้มั้ยจ๊ะ เชิญจ๊ะ มาก่อนใครเลย"
"ต่ายให้ปูมาช่วยทำกับข้าวค่ะแม่ แม่คนเนี้ย มือหนึ่ง"
"เธอก็ ชมเกินไป"
"งั้นแม่ขอตัวก่อนนะลูกๆ ตามสบายจ๊ะ"
หนึ่งทุ่ม ช่วงเวลาแห่งปาร์ตี้
"เร็วจังนะ 5 ปีแล้ว"
"ในที่สุดพวกเราก็เรียนจบ"
"ใช่ๆ"
"นี่ ฉันได้งานแล้วล่ะ"
"เหมือนกันเลย แอปเปิ้ลเพิ่งโทรมาตาม"
"ตำแหน่ง แม่ค้าขายแอปเปิ้ลหรอจ๊ะ"
"บ้า โปรดักดีไซน์เนอร์จ๊ะ"
"เออๆ ล้อเล่น"
"แล้วแกล่ะต่าย ได้ข่าวว่าได้งานตั้งหลายที่ไม่ใช่หรอ"
"อืม ยังไม่ถูกใจซักที่ว่ะ"
"แหมๆ เกียรติ์นิยมเลือกได้นะยะ"
"เกินไปๆ"
"เฮ้ยยยย นั่นมันชมพู่นี่นา แหมๆควงใครมาาาาวะ"
"หวัดดีเพื่อนๆ นี่คู่หมั้นเรา พี่เฟรม"
"วิ้วววว คู่หมั้นเลยหรอวะ 555"
"แซวซะขนาดนี้ พู่มันก็เขินแย่ดิวะ"
"แกล่ะไอ้ปู ปาปารัซซี่คาบข่าวมาว่าควงหนุ่มในเครื่องแบบอยู่นี่หว่า ไมไม่พามาอวดเพื่อนๆวะ"
"พี่เขาไม่ว่าง"
"ฉันขอตัวก่อนนะ" ต่ายรีบเดินออกมาจากวง
"ยัยเนี่ยอ่ะนะ ทุกที คุยเรื่องแฟนทีไรชอบหนี"
"อ่าว ไหนบอกมันควงลูกคนดังอยู่ไงวะ"
"ไม่รุดิ สงสัยแห้วตามเคย"
"เหอๆ"
2 วันถัดมา ตัดสินใจ
"เฮ้อออ เอาไงดีนะ คิดไม่ออกซะที"
"จะเอายังไงกับชีวิตชั้นต่อดีนะ"
"งานแต่ละที่ เงินดีก็เถอะ แต่อยู่ต่างจังหวัดทั้งนั้นเลย"
"ถ้าไปต่างจังหวัดก็ไม่มีวันได้เจอพี่กวินอีกน่ะสิ"
"แฟนก็ยังไม่มี ขืนไม่ทำอะไรซักอย่างขึ้นคานแน่เลยเรา"
"เอาก็เอาวะ"
"ลองโทรปรึกษายัยปูก่อนดีกว่า อย่างน้อยก็ต้องให้มีคนรู้ซักคนล่ะ"
"ฮัลโหลลล มีไรวะแก โทรมาดึกดื่นเนี่ย"
"อาฮะ วันที่ไปปาร์ตี้บ้านแกอ่ะนะ จำได้ๆ"
"ฮะ อย่าบอกนะว่าแกจะ..."
"เฮ้ย ตลกน่า บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้นะ"
"บ้านใครล่ะ"
"อ๋ออออออ รู้แล้ว ถึงว่า...ซอย 28 ใช่มั้ย บ้านพี่กวินใช่มั้ย จำได้แล้ว"
"เอาจริงหรอวะ เล่นของสูงนะแก"
"ฉันก็นึกว่าตอนนั้นแกพูดเล่น ชอบพี่เขาจริงๆหรอ"
"เออๆ เชื่อๆ 3 ปีแล้วนะที่ไม่ได้เจอพี่เขาอ่ะ แกนี่เหนียวแน่นจริงๆ"
"แหวะ รักใครไม่ได้อีกแล้ว"
"แล้วนี่แกจะบอกแม่แกว่าไงวะ"
"เออดีโน๊ะ โกหกแม่ว่าไปทำงานต่างจังหวัด"
"เออๆ ช่วยก็ได้วะ เอาไงว่ามา"
"เออๆ ได้"
"นี่ถ้าไม่ใช่แกขอร้องชั้นไม่ทำนะ"
วันรุ่งขึ้น จุดเริ่มต้นของจุดเริ่มต้น
"มาๆ เข้ามา หอบกระเป๋าเสื้อผ้ามาเต็มเลย"
"ของที่ให้แกช่วยเตรียมอ่ะ ได้ป่ะวะ"
"ได้ๆ ปานแดง กับผ้าถุง แล้วก็วิก เอ้า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าไป"
"จ้าาาา เพื่อนเลิฟ"
"ดีนะวันนี้พ่อแม่ชั้นไม่อยู่ ไม่งั้นล่ะ โดนสอบเละ"
"ไปก่อนนะ ทำงานวันแรกต้องรีบล่ะ เดี๋ยวสาย 555"
"เออ ดี มีไรโทรบอกชั้นละกัน"
"ขอบใจมากแก ชั้นจะไม่ลืมพระคุณ"
"เออๆ ไปเหอะ"
โปรดติดตามตามต่อไป (ถ้ามี)