AEid24

วันนี้เราไปทำงานตามปกติ
ถึงมันจะเป็นวันอาทิตย์....ก็มันปกติของเรา ไม่ใช่ปกติของชาวบ้านนี่นา

วันนี้ไปในที่ที่ไม่ค่อยคุ้นเคยนัก  ที่แน่ๆก็ไม่เคยกลับบ้านคนเดียวจากที่นั่นล่ะ
แต่ยังดีที่คนเดินมาขึ้นรถเมล์เป็นเพื่อน

เรานั่งรถเมล์จากหลักสี่กลับบ้าน  ตอนทุ่มกว่าๆ
พร้อมสัมภาระมากมาย  กับหนทางที่ไม่เคยชิน  ก็น่ากลัวอยู่สำหรับผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเรา
พอขึ้นไปบนรถเมล์(ไม่ขอเอ่ยสาย)

ป้ายถัดมาก็มีลุงคนนึงขึ้นมา  อายุน่าจะราวๆพ่อเราเนี่ยแหละ  คงไม่เกิน 60

ลุงนั่งลงที่เบาฝั่งซ้่ายของเราที่ว่างอยู่(เรานั่งที่เบาะฝั่งขวาของรถ)

พอกระเป๋ารถเมล์เดินมาเก็บตังค์  ลุงก็บอกว่า

"ผมไม่มีตังค์"

"ไม่ได้  นี่รถใหญ่  เขาไม่ให้ขึ้นฟรี"  กระเป๋าโต้

"ผมเป็นข้าราชการนะ"

"ไม่ได้ๆ"

"เดี๋ยวผมก็ลงแล้ว  ลงวัดเสมียน"

"ไม่ได้ ลงป้ายหน้าเลย"

พอถึงป้ายหน้า  กระเป๋าก็รีบบอกให้ลุงลง  เราเลยรีบยื้อเอาไว้  บอกกระเป๋าว่า เดี๋ยวหนูออกให้ก็ได้ค่ะ
กระเป๋าไม่ยอม  แต่ลุงก็ไม่ยอมลงเหมือนกัน

กระเป๋าบอกกับเราว่า "ไม่ต้องๆ"  แล้วก็เดินหนีไปนั่งเบาะหน้า  คนในรถแอบแตกตื่นกันเล็กน้อย  หันมามองกัน  ณ วินาทีนั้น เราคิดแค่เราอยากช่วยเขา  แล้วเงิน 10 กว่าบาทเราก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร

พอป้ายถัดไป  ลุงคนนั้นก็ถามเราว่า  หนูวัดเสมียนป้ายนี้ใช่มั้ย  เราก็บอกไม่รู้ค่ะ  เราก็หันไปถามพี่ผู้หญิงที่นั่งข้างๆ เขาก็บอกไม่รู้  เราก็ไม่แน่ใจ  เพราะไม่ค่อยได้ไปแถวนั้น  สุดท้ายลุงเขาก็สรุปเอาเองว่าใช่แล้วก็ลงรถเมล์ไป แล้วก็หันมาบอกกับเราว่า หนู ขอบใจนะ

หลังจากลุงลงรถไป  มันทำให้เราได้นั่งคิดอะไรมากมาย

แวบแรกในหัวเรา  "ทำไมคนเราสมัยนี้มันใจดำจังเลย"

แต่พอเราคิดไปคิดมา เราก็หาข้อสรุปไม่ได้ว่า มันความผิดของใครกันแน่

จะว่ากระเป๋าผิดก็ไม่ใช่  ก็หน้าที่เขา เขาก็ทำถูกแล้ว
ถ้ามองในมุมเขา  เขาก็คงคิดว่า  การตั้งใจทำงาน ขยันๆ จะทำให้เขาได้เงินเยอะๆ  ไปเลี้ยงครอบครัว  ทั้งๆที่ความจริงเขาอาจจะไม่ทันคิดก็ได้ว่า  ยังไงเขาก็ไม่มีทางรวย ตราบใดที่ยังเป็นกระเป๋ารถเมล์

จะว่าลุงคนนั้นน่าสงสารก็ไม่ใช่  ทำไมเป็นข้าราชการถึงไม่มีเงิน  แม้แต่จะจ่ายค่ารถเมล์
อดคิดไม่ได้ว่าสมัยหนุ่มๆ  ทำไมลุงไม่ขวนขวายหาเงิน สร้างเนื้อสร้างตัว  จะได้สบายตอนแก่  หรือเพราะว่าจริงๆแล้วเขาไม่มีโอกาส

แล้วลูกหลานของลุงล่ะ  ไปอยู่ที่ไหน  ลุงอายุป่านนี้แล้ว  ลูกก็น่าจะโตแล้ว  อย่างน้อยก็น่าจะเท่าเรานี่แหละ   ทำไมไม่ดูแลพ่อแม่   ลูกเขาจะรู้มั้ยว่า พ่อเขา  แม้แต่เงินติดตัวจะขึ้นรถเมล์ก็ยังไม่มี

จะโทษรัฐบาลก็ไม่ถูก  เขาก็มีรถเมล์ฟรีให้ขึ้นแล้ว  เงินเดือนก็มีให้  ลุงเป็นข้าราชการลุงก็น่าจะรู้  ทำไมลุงเองไม่ขวนขวาย  ทั้งๆที่รู้ว่าเงินเดือนน้อย
มันถูกต้องแล้วหรือ  กับการที่ช่วยประชาชนโดยการทำรถเมล์ฟรีให้นั่ง  แทนที่จะหาทางช่วยให้คนยากคนจนมีรายได้เพิ่ม  มีปัญญาเลี้ยงตัวเองในยุคน้ำมันแพง

คนไทย ชอบช่วยเหลือคนอื่น  แทนที่จะช่วยให้เขาช่วยตัวเองได้  จะว่าไปก็เราด้วยนี่หว่า  แทนที่จะไม่ช่วย  ลุงจะได้รู้รสของการไม่มีตังค์ขึ้นรถเมล์ จะได้กลับไปขยันทำมาหากินให้มีตังค์

สุดท้าย  เราก็หาข้อสรุปไม่ได้ว่าใครผิดใครถูก

เรารู้แต่ว่าวันนี้

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเรา  เราจะไม่ท้อ  เราจะสู้ต่อไป  เพื่อว่าวันนึงเราหรือพ่อแม่เราจะได้ไม่ต้องเป็นอย่างลุงคนนี้

แล้วก็รู้สึกว่าเราโชคดีจริงๆ ที่มีโอกาสที่ดีๆในชีวิต  และเรามองเห็นโอกาสนั้น

ทำให้วันนี้ชีวิตเราไม่ต้องลำบาก

ทำให้เรารู้ว่าสิ่งที่เราตั้งใจทำวันนี้  จะทำให้เรามีอนาคตที่ดี  อย่างที่เราฝันไว้

เขาว่าคนที่น่าสงสารคือคนที่ไม่เคยมีโอกาสที่ดีๆเข้ามาในชีวิต
แต่คนที่น่าสงสารที่สุด คือคนที่มีโอกาส  แต่มองไม่เห็นโอกาสนั้น

สุดท้ายเราก็สรุปไม่ได้ว่า ลุงน่าสงสารรึเปล่า

แต่ก็นึกขอบคุณลุงจริงๆ  ที่ทำให้หนูได้คิดอะไรกับชีวิตมากมาย

ใครจะไปรู้  เมื่อตอนลุงยังเด็ก  ลุงอาจจะเป็นเด็กที่เรียนดี  มีอนาคตอย่างเรามาก่อนก็ได้......