AEid24

ทีนี้เข้าใจแล้วสินะ

ว่าทำไมใครๆ บางทีต้องยอมใจร้าย กะลูก กะพ่อแม่ กะคนรัก
ยอมโดนคนอื่นประนามเสียๆหายๆ  ว่าโง่ ว่าบ้า
มัวแต่หลงงมงายกับอะไรที่เป็นไปไม่ได้
เพื่อชีวิตที่ดีขึ้นของคนที่เขารัก"ทุกๆคน"

ตื่นเช้ามา(ดีนะที่เมื่อคืนยังนอนหลับ)  ก็ต้องออกไปทำงานและ ก่อนไปก็แอบส่งสายสืบไปก่อน
ไปบ้านรุ่นน้องแถวพุทธมณฑล  ไปนั่งคุยกะแม่เขา คุยไปก็แอบห่วงไป
อยากไปหาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ทำไงได้ล่ะ ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า เราไม่ใช่หมอ ทำไรไม่ได้อยู่ดี

11โมงกว่าก็รีบบบบบออกไปเกษตร  ข้าวก็ยังไม่ทันกินเลย แอบเกรงใจเจ้าของบ้าน(จริงๆไม่มีกระจิตกระใจ)
รีบทำงานๆๆๆๆ  จะได้รีบไป

ไปถึงเกษตร คุยกะน้องคนนึง ด้วยความไม่มีสมาธิเลย จิตใจไม่อยู่กะเนื้อกะตัว
เลยไม่รุว่า ที่เปิดไม่ได้ จริงๆแล้ว เพราะเราสติหลุด หรือน้องไม่คิดไรเลยกันแน่

แล้วก็โทรหาอีกคน หลายรอบ ไม่รับ  เอาไงดี นั่งอยู่คนเดียว ตึกนั้นเปลี่ยวมาก วันอาทิตย์ ปวดหัวมากกกกด้วย
ตัดสินใจกลับบ้าน ไปทำงานคณะก่อนที่จะไปทำงานต่อ

ระหว่างที่อยู่ในรถ ก็คิดๆๆๆๆๆ ไม่รุเหมือนกันว่าไม่คิดมากทำยังไง  เอาวะ สุดท้ายก็ตัดสินใจ Follow my heart  ลงที่จตุจักร  แล้วนั่งรถต่อไปลาดพร้าว

รุสึกเป็นการนั่งรถที่ยาวนาน กลัวหลงด้วย ไม่ได้ไปทางนั้นมานาน  ในใจก็คิดไปเรื่อย  นึกย้อนถึงเรื่องต่างๆที่เคยฟังมา แม่หนีลูกไปทำ ลูกป่วยเอาไปทิ้งไว้แล้วไปทำงาน  แล้วก็นึกถึงคนที่พ่อแม่ ญาติ คนรักป่วย แต่ยังต้องอยู่ที่ทำงาน  ออกไปเยี่ยมไม่ได้

พอไปเยี่ยมก็ไม่รุจะทำไง ทำไรไม่ได้อยู่ดี ได้แต่นั่งตัวแข็งๆ เรามันไม่ใช่หมอ เลยโคตรรรรอยากเป็นหมอเลย 555
อยากร้องไห้แต่ร้องไม่ออก  แย่โน๊ะ แทนที่จะไปให้กำลังใจ หน้าซีดก่าคนป่วยอีก 555

แต่สิ่งที่ได้มามันโคตรคุ้ม มันคือคำว่า "ตัดสินใจ"
ธุรกิจบ้าไรไม่รุโน๊ะ  โคตรคุ้มเลยทำหนึ่งได้สอง
บอกกับตัวเองว่า เราจะไม่ยอมเหนื่อยฟรี ไม่ยอมเสียเวลาฟรีเด็ดขาด

ขอบคุณฟ้า หรืออะไรก็ไม่รุ ที่ส่งสิ่งท้าทายข้อนี้มา นึกว่าเจอครบแล้วซะอีก นี่ก็อีกข้อ
ตื่นเต้นจัง นี่เรากำลังใกล้เพชรเข้าไปอีกก้าวนึงแล้วหรอ